Zeno centrum voor praktische filosofie vzw.
Wie was Zeno?
Met de naam Zeno verwijzen we in eerste instantie naar de Griek Zeno van Elea (ca. 490 v. C. - ca. 430 v. C.). Hij was een leerling van Parmenides en behoorde dus tot de Eleatische stroom in de wijsbegeerte. Hij wordt algemeen beschouwd als de grondlegger van de dialectiek en dat is meteen de voornaamste reden waarom wij naar hem verwijzen.
Specifiek doen we dat omdat hij de vader is van het regressum ad absurdum hetgeen een elegante manier was om kritisch duidelijk te maken dat je het met iemand oneens bent. Het zit zo: Parmenides - en met hem Zeno - was het oneens met de opvatting van Pythagoras dat een afstand oneindig deelbaar is. Denk maar aan de nog steeds bestaande definitie dat een rechte uit een oneindig aantal punten bestaat. In plaats van rechtstreeks duidelijk te maken dat hij het oneens was, bedacht Zeno een vergelijking die - indien Pythagoras gelijk zou hebben, de consequentie daarvan een absurde conclusie moest opleveren. Dit leidde naar de beroemde paradoxen van Zeno (wedstrijd tussen Achilles en de Schildpad en andere). Over zijn paradoxen kan men meer lezen. Deze vorm van dialectiek - die ook als basis van de socratische methodiek geldt - maakt ook duidelijk dat wat logisch lijkt niet noodzakelijk met de werkelijkheid overeen stemt en dat het spelen met tegendelen en tegenstellingen samen met de wil om die te overbruggen ons dichter bij de waarheid kan brengen.
